Na een paar maanden gas terug, beginnen we nu langzaamaan weer wat gas te geven. Niet te veel, maar wel genoeg om jullie onze vorderingen te kunnen laten zien.
Zoals we in het vorige bericht al hadden laten zien, zijn we begonnen met het realiseren van een tijdelijke woonruimte op de deel. Omdat we geen idee hebben hoe lang ‘tijdelijk’ gaat zijn, willen we die woonruimte zo comfortabel mogelijk maken. Nou scheelt het dat onze huidige standaard qua comfort niet heel hoog is, dus een verbetering wordt het al snel.
Omdat de vloer van de deel afloopt en er nog een grup aan de zijkant zit, hebben we eerst met zand een vlakke, (bijna) waterpas ondergrond gemaakt. Daar hebben we vloerisolatie en underlayment overheen gelegd. Dat is de basis waar we een houtskelet op hebben gezet.
Een mooie dansvloer
De eerste wanden gaan omhoog
Het begin van een scheiding tussen woonkamer/keuken en slaap/werkkamer
De plafondbalken passen net onder de ankerbalk door
Omdat het een tijdelijke woonruimte is, hebben we het skelet van van de woonruimte tussen de gebinten ingeklemd. Het hele skelet staat los van de oude constructie, nergens een permanente verbindingen, maar wel zo geklemd dat niet kan bewegen. Een flinke klus, maar gelukkig is de vader van Elmer timmerman geweest en was het met zijn hulp een stuk behapbaarder! Om binnen zoveel mogelijk licht te krijgen hebben we via Marktplaats gebruikte ramen (met en zonder kozijn) opgescharreld.
De schoonmaakster mag wel wat beter d’r best doen, je ziet niet eens dat er iemand aan de andere kant staat!
Kozijn maken
Er staat een geraamte!
Omdat de deel afloopt, maar de vloer waterpas is, komen de ankerbalken steeds lager ten opzichte van het plafond van de woonruimte. In de woonkamer/keuken kunnen de plafondbalken nog bovenop de wanden van 2.60m hoog, maar in de slaapkamer past dat niet meer. Daar hebben we de plafondbalken aan de onderkant van de wand bevestigd, waardoor de slaap/werkkamer ongeveer 2.50m hoog is. Om het plafond goed aan te laten sluiten op de gebinten is nog een hele puzzel. Niks is recht, alles is krom of rond, en je weet niet helemaal waar de rand van de gipsplaat precies uitkomt. Met een hoop meten, tekenen en mallen van karton hebben we uiteindelijk alle plafondplaten er vrij netjes ingekregen. Alleen ben je door de onmogelijke vormen zo 2,5 uur bezig met 1 plaat, terwijl een normale gipsplaat ongeveer 5 minuten duurt om aan het plafond te krijgen. De buitenwanden en plafond van de woonruimte zijn geïsoleerd met 9cm glaswol, de ramen zijn allemaal dubbelglas en ook de vloer is geïsoleerd, dus hopelijk hebben we ‘s winters een behagelijke temperatuur, zonder al te veel te stoken.
Ajeto buur!
Passen en meten
Het lijkt wel of er een kleuter heeft zitten zagen…
En toch past het precies
De buiten dicht, klaar voor isolatie
Help, z’n hoofd is weg!
En dat is één wand dicht!
Omdat de ramen tweedehands zijn, kun je niet al te selectief zijn in de maten. De ruiten die voor de stalraampjes zitten zijn bijvoorbeeld breder dan de stalramen zelf. Hierdoor is er ook nog een stuk muur zichtbaar, maar stiekem vinden we dat wel mooi. Dus dat is uiteraard een hele bewuste, stilistische keuze door de architecten (ondergetekenden… 😉 ). Via Marktplaats hebben we ook een tweedehands keuken op de kop weten te tikken. Met behulp van de vader van Rolina hebben we die vrij vlot kunnen aansluiten. Alleen bleek de kraan te lekken, dus die is nog niet aangesloten.
Glas plaatsen
De aansluitingen voor de keuken zorgden ook voor een leuke puzzel
Huh, het water hoort uit de andere kant van de kraan te komen!
De keuken
Nog een paar gipsplaatjes te gaan!
Toen alle ruiten, isolatie en gipsplaten op hun plek zaten, kon Rolina beginnen aan de ruim 1000 schroefgaten wegwerken met plamuur. Daarna kon alles gewit worden. En toen het kliederen met de verf gedaan was, konden we beginnen met de vloer leggen. De vloer loopt tussen de woonkamer en werkkamer door, dus dat was ook even een puzzeltje om goed aan te laten sluiten. De vloer is nog niet helemaal gelegd, want toen was het alweer tijd voor ons om naar Zuid Limburg te gaan voor een weekje vakantie. Wordt dus nog vervolgd!
Rolina plamuurt er op los!
Een beetje kliederen met verf
Elmer pakt het wat rigoreuzer aan
De slaapkamer
Het eerste stuk van de vloer ligt er in
De vloer loopt door tussen beide ruimtes
Alleen nog een bureautje er in en we kunnen hier werken
Als de vloer er in ligt, zijn we nog niet helemaal klaar om te verhuizen naar ons nieuwe onderkomen. Er moet ook nog een bijkeuken tussen de woonkamer/keuken en de badkamer worden gebouwd. Pas als die ook klaar is gaan we verhuizen.
De bende die ooit nog een bijkeuken moet worden
Nog wat voor/na foto’s van de buitenkant van ons huisje in een huis.
De afgelopen maanden hebben we een stapje terug gedaan. Onze drukke fulltime banen in combinatie met alles wat er in en om de boerderij moet gebeuren, met daarbij de voorbereidingen van de verbouwing en de druk die we onszelf oplegden, begonnen hun tol te eisen. Dit heeft er toegeleid dat we gas terug moesten nemen.
Even een pas op de plaats om op adem te komen en te bezinnen. Voor Rolina heeft dit er toe geleid dat ze een andere baan heeft gezocht en gevonden. Langzaamaan komt er wat meer rust en beginnen we weer vooruit te kijken.
Dat stapje terug, betekent overigens niet dat we niks gedaan hebben de afgelopen maanden. Graag laten we jullie zien wat we allemaal weer gedaan hebben om ons paradijsje nog paradijselijker te maken!
Allereerst een klein projectje wat we nu helemaal af hebben kunnen ronden. In onze vorige blog lieten we al zien dat we een overkapping hadden gemaakt in ons oude schuurtje. Inmiddels is die ingericht met een heerlijke loungebank (bedankt Marktplaats!) en een houtkacheltje (wederom: bedankt Marktplaats!). Dit plekje is inmiddels echt een beetje uitgegroeid tot onze tweede woonkamer.
‘S ochtends kun je er heerlijk in de zon zitten.
Rolina heeft zich uitgeleegfd op de aankleding.
Ook Dobby en Puck waarderen de bank.
Koffie met uitzicht op zwart-wit gevlekte beesten.
Ook ‘s avonds is het knus!
Ook al even benoemd in de vorige blog is de tijdelijke badkamer die we aan het maken zijn. Inmiddels is die (op wat kleine dingetjes na), af. We hebben een nette wc met uitzicht op ons weiland, een disco-douche (bij het aansluiten van de stroom bleken er een radio en van kleur verwisselende lampjes in te zitten) en een aanrechtblokje met een wastafel en kastjes. Best een luxe als je het vergelijkt met de badkamer zoals we die nu hebben!
Even bijkomen hoor…
Wel wat tochtig die douche…
Wastafel in aanbouw.
Tadaa!
Onze discocabine!
Inmiddels hebben we ook een begin gemaakt met de rest van ons tijdelijke appartement. We hebben een stoppenkast in onze toekomstige bijkeuken laten plaatsen en we zijn een heel eind met de vloer. Omdat we straks geen cv meer hebben en onze tijdelijke woning dus met elektrische kachels gaan verwarmen, proberen we alles flink te isoleren om de boel een beetje behaaglijk te kunnen houden. Inmiddels staat 1 van de oude stalletjes tot de nok toe gevuld met rollen glaswol. Ook de gipsplaten en het hout voor het muren zijn inmiddels geleverd, dus we kunnen los!
De nieuwe stoppenkast
Lading hout komt aangevlogen
Eerst puinruimen…
en dan weer opbouwen.
Waar is dat bouwvakkerdecolete nou?!
De toekomstige keuken/woonkamer.
Wat voor ons een hoogtepunt geweest is, is de komst van onze schapen! Dat is vanaf het begin dat we hier kwamen wonen al onze wens geweest, maar doordat er steeds zoveel andere dingen te doen waren, was het er nog niet van gekomen om een hok te maken. Op zich hoeven schapen (en zeker Drentse heideschapen) niet op stal te staan, maar aangezien de wolf steeds dichterbij toeslaat, wilden we voor onze schapen graag een nachtverblijf maken. Dat was nog wel even een klusje, aangezien we de schaapskooi de afgelopen 2 jaar voornamelijk als opslaghok gebruikt hadden. Onder andere een hele hoop resthout van de hokjes op de deel en ook alle oude slieten van de deel hadden we hier neergelegd. Die slieten heeft Rolina stuk voor stuk schoongemaakt, behandeld tegen houtworm en op de gebinten gelegd om er een slietenzolder van te maken. Een groot deel van de spullen die we wilden bewaren, kon dus vervolgens mooi op het nieuwe zoldertje opgeslagen worden. Tijdens het opruimen kwamen we nog een inscriptie uit 1884 tegen! We hebben geen idee wat RNMISTAAL JK (zie foto) betekent, maar we vermoeden dat het initialen/een naam is.
Bende…
Rotzooi…
En een berg slieten!
Puck waakt over de slieten
Zoldertje om het stro op te slaan
Niet alleen de jeugd van tegenwoordig schrijft overal hun naam op.
Elmer heeft met een deel van het resthout wat we nog hadden liggen vervolgens een mooi hok afgetimmerd. Via de ouders van Elmer waren we in contact gekomen met de schaapsherder van Heerde. Hij had nog een paar mooie schapen lopen waar die hij wil wilde verkopen, dus een week geleden hebben we de paardentrailer van de ouders van Rolina achter de auto geknoopt en zijn we naar Heerde gereden om de dames op te halen. De eerste dagen waren ze nog wat onwennig, maar ondertussen lijken ze zich helemaal thuis te voelen op hun nieuwe plekje. Als Elmer ‘s avonds de hond nog een laatste keer uitlaat, staan de schapen hem al op te wachten omdat ze weten dat ze een beetje biks krijgen als ze op stal staan.
Wederom eerst slopen.
Wel een beetje recht hè?!
Het begint al op een schapenhok te lijken.
Nog even het betonnenrandje er uit slopen.
Een mooi hok voor de dames!
Dobby is ook blij met het stro.
Dit weekend hebben we de beide ooien geschoren en bekapt, dus we voelen ons helemaal boer! Heel erg bedankt Gerrit en Gerda voor dit prachtige cadeau!
De dames!
Hier nog in vol ornaat.
Op verkenning in het weiland.
Bij de pedicure…
en de kapper.
Nog een klein schaap-gerelateerd projectje was het verplaatsen van de 15 hortensia’s die tegen de schaapskooi aan stonden. Hortensia’s zijn giftig voor schapen, dus helaas konden ze daar niet blijven staan. Gelukkig hebben we een groot erf, dus aan de noordzijde van huis, langs ons pad naar de voordeur, hebben ze een nieuw plekje gevonden. Op deze plek lag vroeger een oud puinpad, dus het was nog een flinke uitdaging om goede gaten voor de hortensia’s te graven!
Voor
Na
En dan nog 1 laatste projectje. Eén waar we zelf weinig werk van hebben gehad, maar wel met mooi resultaat: de rietdekker is langs geweest. De mensen die wel eens bij ons op zolder zijn geweest, kunnen zich vast nog herinneren dat je aan de voorkant in de nok zo naar buiten kon kijken. Dat is inmiddels gelukkig verholpen. In twee dagen tijd heeft de rietdekker de rietrol op de nok van het huis en de schaapskooi helemaal vervangen en aan de uiteinden weer mooie ‘toefjes’ gemaakt. Ziet er weer strak uit!
Onze held op sokken durft tot maarliefst halverwege!
Puck kijkt voor bewondering naar haar grote vriend op het dak.
Je moet wel een beetje acrobatisch zijn als rietdekker!
Ook de schaapskooi kan er weer even tegenaan.
En traditiegetrouw nog even wat mooie plaatjes om mee af te sluiten!
Een aantal van de +/- 200 tulpen die Rolina voor haar verjaardag heeft geplant
Zoek het (kale) schaap!
Ook de vijver begint weer te groeien en bloeien.
De dames komen regelmatig even kijken wat je aan het doen bent.
Ons uitzicht vanaf de studeerkamer
Het aanzicht vanaf de straat is wel opgeknapt met het nieuwe riet.
Om maar weer met onze standaard opening te beginnen: wat vliegt de tijd! Onze vorige blog schreven we nog in een t-shirtje op het terras, maar inmiddels draait de cv weer overuren om ons koude huis een beetje aangenaam te houden. Zeker in de winter kijken we toch wel heel erg uit naar een comfortabel, goed geïsoleerd huis. Gelukkig zijn we inmiddels wel concrete plannen en voorbereidingen voor de verbouwing aan het maken. Maar eerst zullen we jullie laten zien wat we de afgelopen maanden allemaal uitgespookt hebben.
In september hadden we vakantie en was het schitterend weer, dus toen zijn we lekker buiten verder gaan klussen. In het houten schuurtje naast ons huis, hebben we een low-budget overkapping gerealiseerd. Achterwandje anderhalve meter naar achteren en voilà: een leuk overkapt terrasje, waar het ochtendzonnetje heerlijk naar binnen schijnt.
De situatie voor
Alle roestige spijkers verwijderen
Elmer is gekrompen!
Onder toeziend oog van de kipjes
Het eindresultaat!
Daarnaast zijn we verder gegaan met de afrastering van het weiland. Het hele weiland in afgerasterd en de grote berg grond die nog in het weiland lag is weggekruid. Alle kale stukken zijn ingezaaid en daar staat al een voorzichtig begin van een grasmat. Hopelijk groeit het in het voorjaar helemaal dicht.
Loophekje ophangen
Wel zo handig als die ook op vergrendeld kan worden
Afrastering rond de parkeerplaats
De oude boerenwagen van de ouders van Rolina kan hier nog mooi even pronken voor hij de opslag in gaat
Afgelopen kerstvakantie hebben we ook een project kunnen afronden dat al liep sinds de vorige kerstvakantie: De kapconstructie verstevigen. Met de hulp van broer en vaders hebben we de laatste balken er in gemaakt. Alle sporen zijn nu gefixeerd, die gaan de komende decennia nergens heen!
Met vereende krachten!
Licht aan het eind van de tunnel!
De laatste balk wordt op maat gemaakt
Rolina geeft de houtwormen nog wat te drinken
Je zou bijna vergeten dat er nog een hele verdieping onder zit als je boven bent
Brr… Wat een hoogte! Blij dat dit er op zit.
Binnen zijn nu ook de eerste veranderingen zichtbaar. Daar hebben we op de deel een aantal hokjes afgebroken, om ruimte te maken voor onze tijdelijke woning tijdens de verbouwing. De hokjes werden gebruikt als aardappelopslag en zijn aan de achterkant flink geïsoleerd om de aardappels vorstvrij te kunnen opslaan. We hebben het isolatiemateriaal zoveel mogelijk heel gelaten, zodat we dat weer kunnen gebruiken voor onze tijdelijke woning.
Voorsituatie met…
…allemaal hokjes
Actie!
Gelukkig is Elmer niet claustrofobisch
Licht! Ruimte! En Puck!
Voor de tijdelijke woning zijn we ook begonnen met het aanleggen van een semipermanente badkamer. Vorig jaar zomer hebben we een hokje afgetimmerd in het oude tanklokaal. Dat hebben we nu leeggeruimd en zijn we aan het ombouwen tot een badkamer. De tegeltjes zitten al aan de wand, dat scheelt alvast! Alleen komt de muur van het woonhuis te dicht achter de toegangsdeur van het hokje, waardoor de deur straks niet meer open kan. Daarom hebben we een nieuwe deur (nouja, eentje die we uit de bovenverdieping gesloopt hebben) er in gemaakt. Via marktplaats hebben we een douchecabine en wc, met leidingwerk in een voorzetwand gekocht. Dit maakt het aansluiten relatief makkelijk, maar er moet nog steeds een nieuwe riool- en wateraansluiting aangelegd worden. En we moeten een voorziening voor warm water hebben, want de CV hebben we straks ook niet meer.
Serieus gereedschap!
Statisfaction! (de wintereditie)
Waar hadden we de riolering ook alweer neergelegd?
Buurman en buurman
Alleen de piratenzender ontbreekt, maar verder net een echte stratenmaker!
Het begint ergens op te lijken
Warm water voor straks!
Tot slot nog een korte update over de tuin, ondanks dat het winter is. We hebben van Mark en Lisanne twee mooie, volgroeide perenbomen kunnen overnemen. Een handpeer (Conference) en een stoofpeer (Wilde Gieseman). Na een lange rit met deze gevaartes (die stiekem toch groter waren dan we dachten…) hebben ze een mooi plekje gekregen in de boomgaard. We zijn erg benieuwd hoe ze zich aanpassen van de vette klei naar de schrale zandgrond.
Zo zie je maar, een trekkertje is altijd handig!
Op hun nieuwe plek
Tot zover onze update. Vind je het te lang duren voor we weer een bericht plaatsen? Volg dan onze Instagram (@boerharmsuutdrenthe), daar plaatsen we regelmatig (ongeveer wekelijks/tweewekelijks) een fotootje van onze activiteiten.
Wauw! Wat is er weer een hoop veranderd in een paar maanden tijd. Zelf hebben we vaak het idee dat het totaal niet opschiet, maar als we dan terugkijken naar de foto’s van de afgelopen maanden… Korte samenvatting van de afgelopen periode: we hebben heel, heel, heeeeel veel stenen in onze handen gehad en, toch wel het belangrijkste nieuws: de bouwvergunning is binnen! Maar daarover straks meer. Eerst even terug naar de stenen:
De grote zandvlakte aan de noordkant van ons huis is inmiddels (bijna) helemaal netjes bestraat. De tuinarchitect had bedacht dat we onze auto’s het beste konden parkeren op de grote betonplaat (bovenkant van een enorme mestput). Slim bedacht, want zo konden we dat onding gewoon laten zitten en hebben we ook gelijk een flink waterreservoir voor droge periodes om de tuin mee te besproeien. Maar om daar met de auto’s goed in en uit te kunnen rijden, moest er een pleintje gelegd worden. Het was even een klusje, maar (met hulp van vrienden), ligt er nu een strak pleintje waar we naar harte lust kunnen draaien en keren.
Zo begonnen we
Eerst het zand verdelen…
Dan aantrillen…
En nog weer meer zand kruien.
Tot slot heel veel stenen leggen (met hulp van Sven!)
Het oude puinpad zeven we, zodat we de grond kunnen gebruien om gras in te zaaien (met Carmen in actie!)
Eén ding hield ons nog tegen om de auto’s daar te parkeren: de oprit moest nog naar het pleintje gelegd worden. Dus dat was het tweede projectje. Inmiddels hebben we dat ook afgerond en staan de auto’s naast het huis. Ooit (in de verre, verre toekomst) willen we een kapschuur op die plek bouwen. Maar eerst zijn er eerst nog minstens honderd andere projecten die meer prioriteit hebben! Voor nu zijn we heel blij met hoe het er nu uitziet.
Nog een paar meter te gaan
Puck helpt mee
Middenberm aanleggen
Nog een baan te gaan
De oprit op het pleintje laten aansluiten
Puck kan ook heel goed helpen met de opsluitrand
Inmiddels staat er al weer meer gras in de middenberm
Het eindresultaat
Daarna restte ons nog één belangrijk onderdeel van ons bestratingsplan: namelijk een fatsoenlijk pad naar de voordeur, zodat we niet meer over de grindtegels hoeven te balanceren met volle boodschappentassen. Hij moet nog een beetje afgewerkt worden, maar we zijn heel blij met ons slingerpaadje!
Van hink-stap-sprong…
… naar slingeren alsof je dronken bent
De mensen die ons ook via instagram volgen (@boerharmsuutdrenthe), hadden het al gezien: we hebben tegenwoordig een super stoere waakhond! Puck is een kruising tussen een Friese stabij en een Heidewachtel. Een kruising die een super leuk, maar heeeeel eigenwijs hondje oplevert. En als we dan toch aan het voorstellen zijn: we hebben inmiddels ook weer kippen rondscharrelen. Vier mooie Welsummers, die inmiddels ook al goed aan de leg zijn.
Puck toen ze nog een ultiem schattig puppy-kopje had
Op wacht
Aanvallen!
Er wordt weer flink wat afgescharreld
Tok-tok
Dobby vindt het allemaal maar vermoeiend
Het heeft even wat voeten in de aarde gehad, maar 368 dagen na het bezoek van de gemeente hebben we de vergunning ontvangen! We mogen het plan zoals we dat bedacht hebben uitvoeren, met uitzondering van 1 dakraam. Gelukkig hadden we bij voorbaat al meer dakramen ingetekend dan strikt noodzakelijk. De volgende stap is om een bouwkundige tekening te laten maken. Voor de constructeur daar mee kan beginnen moeten we wat “destructief” onderzoek doen. We moeten namelijk wel weten of de staat van de gebinten goed (genoeg) is, of dat er nog aanvullende versterking nodig is. Daarom hebben we de gebinten in het woonhuis vrij gemaakt, zodat die geïnspecteerd kunnen worden als de constructeur binnenkort langskomt.
Dat vraagt om champagne!
De studeerkamer voor (wel nadat we het behang er afgetrokken hadden…)
Rolina in actie
Elmer in actie
Studeerkamer na
Keuken voor
Keuken na (maar voor opruimen)
Keuken na en opgeruimd!
Pen-gat verbinding
Heng van een oude deur die nog te zien is op de foto’s van 1966
Verschillende kleuren op het gebint in de keuken
Oude vloerdelen in de keuken
Tot slot, zoals gebruikelijk, nog wat mooie foto’s.
De groentetuin heeft er zin in!
Poging om het gazon nog wat vlakker te krijgen
De vijver ‘s ochtends vroeg
De vijver wat minder vroeg
De vijver ‘s middags
Gernamiums!
Hortensia!
Het aangezicht vanaf de weg (vergelijk het voor de lol eens met streetview)
Vanaf half februari hebben we praktisch ieder weekend buiten op ons erf doorgebracht. We zijn vooral bezig geweest om het erf, wat vooral gras en bestrating was, om te toveren naar een tuin.
Omdat de tijd van kerststukjes maken voorbij was, mocht de hulst eindelijk weggehaald worden van Rolina. Van de hulst hebben we helemaal afscheid genomen, de andere struiken hebben een mooie plek ergens anders in de tuin gekregen. Hierdoor is het een stuk lichter in de woonkamer geworden en kunnen we vanuit de keuken genieten van het uitzicht op de es.
De worsteling begint…
Nog maar wat extra wortels door hakken
Victorie!
Hij zweeft!
Wat een uitzicht (zeker nu de vlinderstruik ook een ander plekje heeft gekregen)!
Met wat hulp bij het tillen, hebben we van een oude drinkbak een vijvertje gemaakt.
Hier was het nog een lelijke sta-in-de-weg
En nu is het een leuke vijver!
En tevens de nieuwe favoriete drinkbak van Dobby
Omdat het groeiseizoen er aan zat te komen, moesten we nog “even” enkele tientallen vierkante meters bestrating er uithalen, zodat er plek is voor een mooi gazonnetje.
Onder de drinkbak kwam nog een mestput vol regenwater tevoorschijn
De parkeerplaats wat uitbreiden
Het begin is er…
Nog een paar steentjes…
En we zijn een zandbak rijker!
De mannen van de loonwerker hebben vrij letterlijk bergen werk voor ons verzet. De fundering/betonplaat van een oude stal stal is weggehaald (7 kippers vol puin afgevoerd!), het pad van gemalen puin langs het huis is afgeschraapt en heeft een nieuwe bestemming gekregen als fundering voor het pleintje waar we straks de auto kunnen keren, het gele zand van de bestrating die we eruit hebben gehaald is naar de andere kant van het huis verplaatst boven op de puin fundering voor het pleintje en de riolering is nog even vervangen over een lengte van 60 meter.
Groot materieel
Kipper nummer zoveel wordt geladen
Een verzette berg
Bij het frezen, egaliseren en opnieuw inzaaien van het het gras aan de zuidkant van het huis hebben we ook flink hulp gehad. Na het frezen zijn we met een hark alle 1600 vierkante meters afgegaan om stenen, puin en ijzer weg te halen voor het inzaaien. In totaal hebben we ruim 5 kruiwagens met rotzooi weggehaald.
Net toen we dachten dat de bende niet groter kon worden…
Heng heng!
De kale vlakte
Een van de vele kruiwagens met puin
Toen alles gefreesd en geëgaliseerd was konden we beginnen met het aanleggen van onze tuin. Met hulp, compost, mest en planten van de ouders van Rolina, is de tuin al veel verder gevorderd dan we hadden gehoopt voor dit jaar. Daarnaast hebben we een begin van een moestuin en hebben we bomen aangeplant voor de boomgaard. Ook zijn we begonnen met het afrasteren van het weiland en het maken en plaatsen van een aantal hekjes.
De groentetuin!
Hulp van Hillie en Henk
Boomplantdag
Paalplantdag
Voor…
En na!
‘T is oe moe niet!
Inspectie door de buurmeisjes
Het hekje
Wat niet onder de noemer “hekje” valt is het landhek dat Elmer met zijn vader gemaakt heeft. Onder toeziend oog van tientallen toeristen (Hemelvaartsdag) is er in twee dagen een hek met een doorgang van 4 meter geplaatst. Met behulp van wat sterke kerels was het hek zo snel op de plaats getild, dat de moeder van Elmer niet eens in de gelegenheid was om er een filmpje van te maken! Het schitterende eindresultaat was niet mogelijk geweest zonder het hout en de tips van Henk Euving van de Hekkerij uit Meppen. Heel erg bedankt, Henk!
Het beginpunt
De draaipaal schillen
Weer hengheng, maar dan anders
Hammertje tik
Draaipaal in wording
Het was nog een hele toer om de balkjes recht in de kromme boom te krijgen
Iets meer naar boven! Nee toch naar beneden…
Met vereende krachten…
Werd het hek in no time op zijn plaats getild
Het eindresultaat
Inmiddels zijn we ook een stap dichter bij het verkrijgen van de vergunning voor onze verbouwing. We hebben een overleg met de monumentencommissie gehad. Daaraan zouden we een hele blog kunnen wijden, maar laten we het kort samenvatten: 1 dakraam moet weg, 1 dakraam moet groter, twee dakramen moeten dichter bij elkaar en dan opnieuw de tekening inleveren. Hopelijk de volgende keer meer hierover!
Dit keer sluiten we niet al met mooie plaatjes, maar met een aantal voor-na foto’s (wat eigenlijk ook gewoon mooie plaatjes zijn).
Een jaar geleden
Nu
Een jaar geleden
Nu
Ruim een maand geleden
Nu
Zo troffen we de ‘tuin’ bijna een jaar geleden aan
Hoog tijd voor weer een update! De vorige is al weer even geleden. We hadden het idee dat we de afgelopen maanden eigenlijk niet zo veel te melden hadden, maar nu we de foto’s van de laatste blog bekijken, blijken we toch stiekem wel weer een hoop werk verricht te hebben.
Het eerste project waar we verder mee zijn gegaan is het verstevigen van de dakconstructie. In een lang weekend hebben we de onderligger aardig verlengd en, nog belangrijker, de eerste vier draagconstructies gemaakt. Deze constructies ondersteunen de onderligger en zorgen dat de krachten van het doorzakkende dak door de gebinten worden gedragen. Halverwege ons dak zit een gigantische bobbel (zie deze foto). Met behulp van een domme kracht hebben we die nog zo’n 20 cm naar buiten kunnen drukken. Op het oog zie je geen verschil, maar de onderligger kon er daardoor wel precies onderdoor.
Vanaf de werkvloer kunnen we makkelijker op de goede hoogte werken
Met vereende krachten!
Met wat stevige balken…
…en een domme kracht (niet Elmer, die is niet sterk)…
…heb je het dak ineens 20 cm hoger!
De eerste staander wordt geplaatst.
De dwarsligger monteren.
De tijdelijke ondersteuning kan weer weg.
3 van de 4 draagconstructies.
De constructie is stevig genoeg!
Vanaf de grond zie je pas hoe hoog het eigenlijk is.
Met de werkvloer die we hebben aangelegd voor de kapversteviging kunnen we ook direct de sporen behandelen tegen houtworm. Dat is een fijn klusje waarbij we eerst met een ragebol al het stof en spinnenwebben van de afgelopen 200 jaar weghalen. Daarna trekken we een mooie witte overall, met handschoenen, veiligheidsbril en een gasmasker aan en spuiten we al het hout met gif. Omdat we elk plekje moeten bereiken, moeten we ook in de nok van het dak spuiten. Met 8 a 9 meter hoogte is dat nog best een uitdaging.
Poetsen van de hanebalken
De schoonmaakster had wat achterstallig onderhoud
Steiger opbouwen tot de nok
Aah! Marsmannetje!
Zeg maar dag tegen de houtworm
Een ander projectje waar we mee bezig zijn geweest was een mooie puzzeltocht. Dit is een schoolvoorbeeld van een flinke klus waar je tegen aanloopt bij een oude boerderij, zonder dat je er ooit over na hebt gedacht dat je daar misschien iets aan zou doen. Het begon allemaal met een putje in het weiland. Aangezien we op de betonnen mestkelder in de het weiland onze auto’s willen gaan parkeren, moet daar een pleintje voor komen, zodat we de auto ook weer kunnen keren. Allemaal leuk en aardig, maar midden in dat pleintje zit dus dat putje en dat is nogal onhandig. Aangezien er alleen een verstopte regenwater afvoer (die straks niet meer nodig is) in het putje uitkomt, kunnen we die wel makkelijk even weghalen. Zo gezegd, zo gedaan! En na een dagje graven, bikken en leegpompen (in een letterlijke putlucht…) is er alleen nog een betonnen bak over. Even wat gaten er in boren, dan kan eventueel regenwater ook weer weglopen. Wel vreemd dat er 2 buizen zijdelings uit de put gaan, maar dat zal wel dienen als overloop. So far, so good… De volgende ochtend zit de put echter weer vol water. Dat is wel vreemd want het heeft maar een paar mm geregend. Nouja, pomp er in, dan is ie zo wel weer leeg. Ondertussen even het puin afvoeren van gisteren, dan kunnen we de put vol zand storten als we terug zijn. Maar als we dan terug zijn valt het op dat er uit een van de buizen nog steeds water stroomt. Toch maar even op onderzoek uit… De buis lijkt wel richting de achterdeur te lopen. En ja hoor, als we alle kranen en de douche aanzetten, dan komt er even later water uit de buis zetten. Hmm… En de wc dan? Nee dat kan niet, er komt alleen maar water uit, geen euhm…. vaste delen. Toch? Toch stroomt er een tijdje nadat we de wc hebben doorgespoeld ook water uit de buis, terwijl verder alle kranen dicht zijn. Shitzooi! Of nouja, eigenlijk niet, want het is alleen maar water. Waar gaat de shit dan heen? Weer een paar uur zoeken verder hebben we pontificaal voor ons kantoortje een grote betonnen bak in de grond gevonden: We zijn blijkbaar de (niet zo) trotse eigenaar van een septic tank. Na wat overleg met onze vertrouwde hulplijnen ( wat zou je zonder vaders moeten?) blijkt er op zich niet zoveel aan de hand en kunnen we beide buizen op elkaar aansluiten, maar dan moeten we wel zeker weten dat het water dan weg kan. Door een tuinslang met wat oude handdoeken in de afvoerende buis te proppen en er een half uur lang water in te pompen weten we dat het water ergens heen verdwijnt. Dat moet dus wel kunnen. Maar als we straks de boel verbouwd hebben, willen we er eigenlijk geen septic tank meer tussen hebben, maar gewoon direct op het riool lozen. Dat kan ook, maar dan moeten we wel zeker weten dat de riolering voldoende afloopt richting het centrale riool. Voor water wil dat al snel, maar de wat vastere delen hebben eerder de neiging om op te stoppen. Van het huis naar de put in het weiland is loopt het wel voldoende af. Nu nog kijken of dat van de put naar het centrale riool ook het geval is. De eerste horde om dat te kunnen bepalen is weten waar onze riolering aangesloten is op de gemeente riolering. Nu heeft elke, zich zelf respecterende, gemeente kaarten van waar rioolaansluitingen zitten, zodat er in geval van verstopping gekeken kan worden of de verstopping in het gemeente riool zit, of op het terrein van de bewoners. Zo’n ontstoppingsput zit meestal precies op de erfgrens. Dus bellen we maar weer eens met de gemeente Coevorden. “Nee, dat moet je via internet aanvragen”. Dus direct op de website een aanvraag ingediend. De volgende dag hadden we er nog niks van gehoord (je zal maar met een verstopt riool zitten…) dus nog maar een keer er achteraan bellen. “Nee, de persoon die daar over gaat is niet bereikbaar. Zal ik een terugbelverzoek achterlaten?” Vooruit dan maar. De volgende dag (nogmaals, je zal maar 3 dagen je wc niet door kunnen spoelen…) kregen we dan eindelijk iemand van de gemeente aan de lijn. “Oud Aalden? Nee, daar hebben we geen flauw idee waar de ontstoppingsputten zitten”. Oke… En nu? “Ik ben morgen in de buurt, dan kom ik wel even langs.” Uiteindelijk heeft de meneer van de gemeente een punt aangegeven waar er “iets” op het gemeenteriool zit aangesloten. Misschien is het wel onze rioolaansluiting. Misschien is het een regenkolk van de straat. Helaas is het punt wel aan de andere kant van de kruising die voor ons huis ligt en is het vanaf daar nog een meter of 6 naar onze erfgrens. “Waarschijnlijk zit de ontstoppingsput zo een beetje in die richting, om ongeveer een meter diep”. Dus gaan we maar een geul graven in de richting waar er misschien wat op een met de diep zit. Maar na een geul van 4 meter lang (en ruim een meter diep) te hebben gegraven in de berm zijn we nog steeds geen putje of rioleringsbuis tegen gekomen. Dan gaan we het van de andere kant proberen. We weten waar de buis vanaf de put in het weiland vertrekt en we weten waar hij ongeveer moet uitkomen. Het meest logisch is om een rechte lijn te trekken tussen die punten, ware het niet dat er nog een schaapskooi tussen staat. Dus eerst maar eens een geultje graven op 3 meter van de put. Bingo, we hebben de buis nog in zicht. Maar als we een lijn trekken vanaf de put, door dat punt, komen we totaal niet in de buurt van waar we uit zouden moeten komen. Toch maar de buis volgen. Na nog wat geultjes gegraven te hebben, stuiten we op een nieuwe put, aan de andere kant van het weiland. In deze nieuwe put komen maar liefst 3 buizen uit, waarvan eentje rechtstreeks van het huis van de buren lijkt te komen. Na een praatje met de buren blijkt dat zij jaren geleden nieuwe riolering hebben aangelegd en dat die buis waarschijnlijk nog een overblijfsel is. Vanaf de nieuwe put kunnen we een rechte lijn trekken naar de plek waar er “iets” op het riool uitkomt. Als de we laserwaterpas erbij pakken blijkt dat tussen de put en de erfgrens aan de oppervlakte al een meter verschil zit, dus de riolering zal daar zeker dieper dan een meter zitten. Na weer een dag graven hebben we eindelijk de aansluiting op het riool gevonden, op maar liefst 1,60m diep. Dat is mooi, maar met de waterpas hadden we gemeten dat de buis op 1,70m diep zou moeten zitten. De afvoer loopt dus niet voldoende af en de extra put zorgt er ook voor dat de drollen onvoldoende weg kunnen. Oftewel, we moeten de riolering opnieuw aanleggen als we van de septic tank af willen. Voorlopig is het voldoende op de beide buizen in de eerste put op elkaar aan te sluiten. Inmiddels zijn we 6 volle dagen bezig geweest met het mysterie van de riolering, als je ook nog 36 uur werkt, betekent dat al gauw dat je 3 tot 4 weken verder bent zonder dat het je echt iets oplevert. Behalve dan een nieuw punt voor op de to-do-lijst: riolering opnieuw aanleggen.
De put in het weiland.
Nog vol goede moed aan het slopen.
Nog maar eens leegpompen.
Surprise! Een septic tank!
Surprise! Een tweede (en stiekem derde) put!
In de loopgraaf
Aan elkaar knopen die bende!
Naast het verstevigen van het dak, de houtwormbestreiding en ons riolerings-avontuur, hebben we ook in de tuin nog een hoop werk verzet. Maar aangezien we inmiddels al een heel verhaal hebben, bewaren we dat voor de volgende blog.
Zoals gebruikelijk sluiten we af met wat mooie plaatjes. Dit keer van het winterse weer dat we in februari hadden.
De slaapkamer was wat fris
10cm sneeuw aan de verkeerde kant van de achterdeur
Bij de voordeur bleef de sneeuw beter aan de goede kant
Net kerst!
Om buiten te komen moesten we ons best doen
Winterwonderland 1
Winterwonderland 2
Winterwonderland 3 (En goed voor een 2e plaats bij een fotowedstrijd)
Het is inmiddels alweer even geleden dat we een blog gepost hebben, hoog tijd dus voor een nieuwe!
We beginnen met met de kipjes. Daar moesten nog wat betonbandjes onder het frame van de ren gemaakt worden. Het koppel is inmiddels ook wat uitgedund. Van de vier kuikens die we hadden, bleken er drie een haantje te zijn. De twee haantjes die we teveel hadden zijn door een oud mannetje opgehaald die nog een hobby wou hebben. Net voor de kerst werden we verrast door Hennie, ze is namelijk ineens gaan leggen!
Geul graven (de graafmachine is bij de buren bezig, dit lukt nog wel met de hand…)
Onder toeziend oog van het bewonerscommitee
Het had ook de albumhoes van een band kunnen zijn
De huidige bezitting (vlnr: Hennie, Nico (de Haan) en Hendrika)
De eerste huur die Hennie betaald heeft.
Verder zijn we bezig geweest met ‘t hoesie. Het mysterieuze hokje waarvan iedereen zich afvraagt wat het toch is. Is het een buitenhuisje? Is het een telefooncel? Is het de ingang naar een geheime bunker? De werkelijkheid is helaas wat saaier: Het is een laatste restant van de grote ligboxenstal die hier vroeger heeft gestaan, met nog een water en krachtstroom aansluiting (en telefoon, dus telefooncel klopt in zekere zin). Aangezien de buren deze aansluitingen niet meer gaan gebruiken voor de bouw kon de pukkel gesloopt worden. Maar dan moet je wel “even” het water en de stroom afsluiten. En daar begint het feest!
Want waar gaan die aansluitingen naar toe? Na drie dagen graven en zoeken hebben we de route van de aansluitingen kunnen traceren en gevonden waar ze het huis uitgaan. Voor de stroom was het nog het simpelst, daar is de elektricien een kwartiertje mee bezig geweest. Het water lag wat lastiger. Want de afsluiter van leiding naar de deel/buiten sloot niet 100% af. Dus moest de afsluiter daar vervangen worden. Maar dan moet de hoofdkraan dicht en daar was geen beweging in te krijgen. Dus het waterleidingbedrijf gebeld en een week later was de hoofdafsluiter gerepareerd. Toen was het nog maar twee uur klungelen met koppelingen om er een nieuwe afsluiter tussen te zetten.
Toen eindelijk alles afgesloten was, was het slopen zelf met een zucht en een steun gedaan. Toen restten alleen nog zes ritjes naar de stort om al het puin weer kwijt te raken.
‘T Hoesie in al z’n glorie
Afsluiten die bende!
Met de hand omduwen was iets teveel van het goede
Dan gaat het hard
Alleen de fundering nog er uit
Opgeruimd staat netjes!
Het belangrijkste nieuws is toch wel dat we eindelijk begonnen zijn met het huis zelf! De constructie van de kap is niet al te best meer en moet dus verstevigd worden. In onze update van september hebben we verteld dat er een constructeur langs was geweest om naar de kap de kijken. In december hebben we eindelijk de tekeningen ontvangen om aan de slag te kunnen.
Het idee is dat er een lange balk over de lengte van de hele boerderij voor de sporen (de verticale balken van de kap) loopt, die op de plek van de gebinten wordt ondersteund door een soort tweede gebint. Daarmee kan de kap niet verder inzakken en wordt al het gewicht door de gebinten gedragen. Dat is tenminste de theorie.
De praktijk is uiteraard wat weerbarstiger. Aangezien er niks, maar dan ook echt helemaal niks recht is aan de boerderij is het lastig om er een constructie in te maken die wel waterpas en recht is. Zeker als de balken 5.40 meter lang zijn en op 6 meter hoogte bevestigd moeten worden. Gelukkig hebben we hierbij hulp gehad van de broer en vader van Elmer. Toch heeft het nog twee hele dagen met drie tot vier man gekost om zes balken op (ongeveer) de juiste plek te krijgen. Nog maar 38 te gaan!
Voorbereidend werk: De slieten (boomstammen met een diameter van 10/15cm) weghalen
Sommigen zijn wel 10m lang!
De eerste lading hout wordt geleverd
Zoiets moet het worden
Wat meer in detail
De deel doet weer eens dienst als houtzagerij
Balk nr 3 wordt bevestigd
Werken op zo’n 6 meter boven de grond valt niet mee
Balk nr 4 wordt voorbereid
Elmer met z’n lange boor
En als afsluiter nog even weer wat mooie plaatjes:
De afgelopen weken hebben voornamelijk in het teken van de oprit gestaan. Een klusje wat bij de gemiddelde woning waarschijnlijk in een weekendje af te ronden is, maar bij onze boerderij toch een wat groter project is. De totale oprit zal een meter of 30 worden, maar voor nu hebben we ons eerst op de eerste 15 meter gericht. In onze vakantie hadden we al een begin gemaakt, maar toen waren we vanwege de hittegolf niet echt ver gekomen (wel hebben we diep respect voor stratenmakers gekregen!) Nu de temperatuur gezakt is durfden we het weer aan om verder te gaan.
Even terug naar een paar maanden geleden: zo was het
Stenen eruit…
En stenen er weer in!
Honderden halfjes knippen
En honderden halfjes erin
Nog meer stenen eruit (dit keer met hulp van Sven)
en Carmen!
Shake it baby!
Kiek em goan!
En zo ligt de oprit er nu bij.
Uiteindelijk zal de oprit nog doorlopen tot naast de boerderij en zullen we daar onze auto’s daar gaan parkeren. De huidige parkeerplaats wordt dan de gastenparkeerplaats. En uiteraard gaan we de plekken waar de bestrating er nu uit is weer netjes opnieuw inzaaien. Maar dat zal tot volgend jaar moeten wachten.
Vorige week hebben we ook een beetje kunnen oefenen met het houden van schapen! We hebben namelijk een stuk of 60 schapen te logeren gehad. Het waren de rammen van de schaapskudde van Orvelte die afgelopen voorjaar geboren zijn. Deze rammen worden apart van de kudde gehouden en daarom wordt er steeds in de omgeving gezocht naar geschikte stukjes land om de dieren op te laten grazen. De afgelopen weken hebben ze al op verschillende stukken land in Aalden gestaan en afgelopen week waren wij aan de beurt. Heerlijk om vanuit de werkkamer aangestaard te worden door herkauwende schapen!
Eerst stonden ze in het land van de buren
The boss
Schaapjes voor de schaapskooi
Lekker onder de boom
Naast het project ‘Oprit’, hadden we ook nog project ‘Waslijn’. Bij een oude boerderij kun je namelijk geen droogmolen neerzetten (aldus de moeder van Rolina). Dus moest er een waslijn volgens ontwerp van Landleven (ons nieuwe lijfblad) komen. Geplaatst onder toeziend oog van onze tijdelijke schapen en met grote dank aan de vader van Elmer, staat er nu een prachtige waslijn op ons erf!
Gat graven,
Lijntje spannen.
En hij doet het!
Wat betreft de daadwerkelijke verbouwing valt er nog niet veel te melden. Als het goed is krijgen we binnenkort de berekeningen en schetsen van de constructeur en kunnen we beginnen met het verstevigen van de dakconstructie. Samen met Eelco hebben we een ontwerp gemaakt voor de nieuwe indeling van het huis. Deze schets gaan we binnenkort voorleggen aan de gemeente. En dan maar hopen dat de gemeente net zo enthousiast is over onze plannen als wij zelf!
Plannen maken
Begane grond
Verdieping
En nog even wat leuke plaatjes:
Nieuwschierige schapen
Nieuwsgierige kippen
Even uitrusten in het zonnetje
Het is nog steeds elke nacht knus in het kippenhok
Onze vakantie voelt alweer een eeuwigheid geleden, hoog tijd dus voor een update!
Laten we beginnen met het meest heugelijk nieuws: Het begin van onze veestapel is er! Sinds een week of twee wordt het nieuwe kippenhok bewoond door Hennie en haar chicks. Hennie (geslacht: V, leeftijd onbekend) is aan ons gegeven gegeven als housewarmingcadeau, samen met haar vijf kuikentjes (geslacht onbekend, leeftijd: 1 dag toen ze kwamen, inmiddels 2 weken). Helaas heeft een van de kuikens het niet gehaald ondanks extra liefde van ons en extra warmte van de warmtelamp. De vier overgebleven kuikens doen het wel heel goed en groeien flink. De laatste dagen durven ze ook uit zichzelf naar buiten, in de ren, te komen. Hopelijk worden het vier hennen, maar we houden rekening met minstens drie hanen, dan valt het hopelijk mee!
Hennie met twee van de vier chicks
Twee kuikentje piepen even onder moeders warme lichaam weg
Hennie met chicks in het zonnetje
Ook met de verbouwingsplannen zijn we een (klein) stapje verder. Eelco heeft het hele huis grondig onderzocht en ingemeten. Het destructieve onderzoek, waar we het de vorige keer over hadden, bleek niet nodig. Het was vrij duidelijk dat in het woonhuis eigenlijk alles compleet opnieuw is opgebouwd in 1970. Dat maakt het wat makkelijker om een nieuwe indeling goedgekeurd te krijgen. We kregen wel als huiswerk om te proberen te achterhalen wat de indeling was voor de verbouwing van 1970.
Dus zijn we op een avond met een stapeltje lege plattegronden van het huis op de koffie gegaan bij de buurman van een paar huizen verderop. Aangezien hij in ons huis is geboren en zijn broer er tot een jaar of vijf terug altijd heeft gewoond, kon hij in geuren en kleuren vertellen hoe het huis er voor de verbouwing uitzag. Ook had hij een stapel foto’s van hoe het huis er van binnen uitzag, van voor de verbouwing. Uit de fotoboeken kwam ook nog een krantenartikel uit 1967 getiteld: “Oud-Saksische hoeve wordt nog steeds niet hersteld, restaurantieplannen al jaren slepende“. Blijkbaar is het van alle tijden om het met de gemeente aan de stok te hebben over de verbouwing van ons huis. Met de verhalen, de foto’s en de getekende plattegrond kunnen we reconstrueren hoe de indeling vroeger was. Dit kunnen we dan weer als munitie gebruiken om de gemeente te overtuigen dat de huidige indeling niet origineel is en dus niet behouden hoeft te worden.
Hennie was niet de eerste kip hier
Onze keuken in andere tijden
Aan de grootte van de boezem* is te zien dat het om een hele voorname boerderij gaat
De woonkamer
Hier is tegenwoordig ons thuiskantoor
Sommige dingen zijn van alle tijden
Tijdens de inmeetsessie met Eelco hebben we ook gekeken naar de kap en de gebinten. Aangezien de constructieve integriteit hiervan nog wel wat te wensen over laat wilde hij een constructeur er naar laten kijken. Afgelopen vrijdag waren beide heren hier weer voor de inspectie. De constructeur bleek onze net-niet-buurman te zijn uit Oudleusen, dat verklaarde wel waarom hij er zo bekend uit zag! Na een rondje in en om het pand was zijn oordeel duidelijk: De sporen** moeten met een schoor*** gestut worden op de ankerbalk**** (over de lengte van het pand), de gebinten***** moeten worden geschoord met een korbeel******, en de hildebalken******* mogen we niet weghalen tot er een fatsoenlijke oplossing is voor de verwijderde gebinten. Niets wat we niet al hadden verwacht gelukkig!
Inspectie in…
en om het huis
Dankzij het schitterende de weer hebben we ook een hoop in de tuin kunnen klussen. Zo hebben we pas een stuk of acht flinke hortensia’s gratis kunnen overnemen. Onder toeziend oog van maar liefst vier schilders en hele volksstammen toeristen, hebben we de hortensia’s een plekje gegeven. Daarnaast zijn we weer een stukje opgeschoten met de oprit, is er een begin gemaakt met project ‘Waslijn’ en hebben we de nodige uurtje al grasmaaiend, of grasmaaier reparerend (niks ernstigs), doorgebracht.
De hortensia’s voor transport
Toezicht was er genoeg
Gelukkig is de rotzooi niet op het schilderij terecht gekomen
Deze hangt inmiddels aan de muur in de woonkamer
Het eindresultaat…
begint bijna op een tuin te lijken
Ik snap wel dat sommige mensen hier 3 dagen van bij moeten komen…
Uiteraard is er niet voor een simpel ontwerp van de waslijn gekozen
*kuchekuch* Nee, dat is geeen corona, gewoon stoflongen
Je gaat scheef!
De zoden van de plek van de hortensia’s hebben we een mooie plek weer gegeven
Langzaam maar zeker ontstaat er een oprit
Je zal maar elke ochtend zo wakker worden!
* Boezem: de schouw/haardmantel, bossem op z’n Drents (aldus schoonmoeders). ** Sporen: balken die van de muren of gebintplaat******** naar de nok van het dak lopen. Dankzij de hanebalken********* aan elkaar verbonden. *** Schoor: schuine balk tussen twee andere balken, bedoelt voor extra stevigheid. **** Ankerbalk: Dikke jetser van een balk die horizontaal ligt en twee gebinten in de dwarsrichting van het huis (over het algemeen) met elkaar verbindt. ***** Gebint: Staande balk die de ankerbalk ondersteunt. Staat nog al eens in de weg als je koeien wil houden en wordt om die reden soms weggezaagd. ****** Korbeel: Schoor tussen gebint en ankerbalk. ******* Hildebalken: Balken die van het gebint naar de muurplaat********** lopen. Nemen een deel van de draagkracht over als een onbenul gebinten weg zaagt zonder een fatsoenlijke vervanging. ******** Gebintplaat: balk die over de gehele lengte van het pand de ankerbalken met elkaar verbindt en dient als ondergrond voor de sporen. Normaal gesproken één doorlopende balk, in sommige gevallen om mysterieuze redenen halverwege onderbroken. ********* Hanebalk: balk die twee sporen die tegenover elkaar staan verbindt. Normaal gesproken op ongeveer 2/3 hoogte van de sporen, in sommige gevallen om mysterieuze redenen praktisch in de nok. *********** Muurplaat: balk die op de stenen buitenmuur ligt en dient voor verbinding van onderspoor************ en hildebalk ************ Onderspoor: eigenlijk het zelfde als een spoor, maar dan tussen de muurplaat en de gebintplaat.
De afgelopen twee weken hadden we vakantie. En waar voor een groot deel van Nederland de vakantieplannen omgegooid moesten worden door corona, konden onze plannen ongewijzigd doorgaan: vakantie in eigen dorp. Ons plan: een lijstje klussen af werken en dat af wisselen met de omgeving verkennen met mooie wandelingen en fietstochten.
Inmiddels was het ontwerp van de tuinarchitect binnen, dus project nr. 1 was het aanpakken van de oprit. Regelmatig parkeren er namelijk auto’s op ons terrein van onoplettende toeristen die ons erf aanzien voor openbare parkeerplaats. De reactie van een meneer die we er op aanspraken dat hij op ons erf stond: ‘Maar er staat nergens een bordje dat het privé-terrein is’. Tsja… Hoewel we van verschillende kanten al mooie oplossingen aangedragen hebben gekregen (parkeermeter neerzetten, bordje ‘hier waak ik’, groot hek plaatsen), voelen we toch meer voor de optie van de tuinarchitect: de enorme stenen vlakte eruit en een karrenspoor richting een klein parkeerplaatsje naast het huis.
Het hele karrenspoor moet uiteindelijk zo’n 30 meter worden, maar om het werk een beetje behapbaar te houden, besloten we te beginnen met de eerste 6 meter. Plan: betonklinkers eruit, schoonmaken en op hun kant terug plaatsen in 2 stroken met daartussen een strook gras. De eerste dagen van de vakantie schoten we mooi op, maar toen begon de hittegolf. Om de vakantie wel een beetje leuk te houden, besloten we het projectje oprit maar even uit te stellen. Inmiddels ligt er één baan in. Het is nog lang niet klaar, maar het eerste doel is wel behaald: er parkeren geen toeristen meer op ons erf!
Zo moet het worden
De ‘openbare parkeerplaats’
Eerst de oude klinkers eruit
Elmer in de zandbak
De eerste strook ligt erin!
De grote stenen vlakte heeft ook een ander nadeel: als er een stortbui is, verandert de hele oprit in een kolkende rivier die rechtstreeks naar de onderschoer leidt. Dat heeft de afgelopen week 2x tot (een centimeter of 15) water op de deel geleid. Inmiddels hebben we dwars over de oprit een strook bestrating er uitgehaald en een geul richting een diep gat gegraven. En we hebben twee oude pompen van onze ouders (één van elk) gekregen, dus waarschijnlijk kunnen we voorlopig de strijd tegen het wassende water wel aan. In ieder geval tot we de stenenvlakte er uit hebben.
Het wassende water
Hier is de rivier alweer behoorlijk geslonken
Binnenzwembad
Dweilen met de kraan open
Gelukkig hadden we ook in huis, waar het lekker koel bleef, nog wel wat te doen. We hebben namelijk nog een hoop spullen die in Oudleusen op zolder stonden, waar we hier nog niet echt plek voor hadden. Op zich kunnen ze nu prima boven staan, maar als we dan gaan verbouwen, moeten we er alsnog een andere plek voor vinden. Gelukkig hebben we ruimte genoeg, dus hebben we bedacht om een deel van het oude tanklokaal om te toveren tot opslaghok. Dus wandje ervoor, groot lomp betonnen blok eruit gesloopt, stellingkasten erin en klaar!
Voor…
Voorzichtig begin
het resultaat van 4 uur noeste arbeid: halverwege…
Elmer is er klaar voor!
Na!
En dan was daar nog vakantieproject nr 3: een kippenhok maken. Hiervoor werden er hulptroepen uit Heerde ingevlogen. Samen met zijn vader is Elmer twee dagen op de deel aan het zagen en timmeren geweest. Hij is nog niet helemaal af, maar onze kippen gaan straks een hele mooie villa krijgen!
Houtzagerij Harms
Gelukkig was het ontwerp niet te ingewikkeld
Wel een beetje recht
Bijna tijd voor pannenbier!
Rolina in actie
Ons gepatenteerde kippenhoktransportsysteem!
Bijna op zijn plekje
Naast de klusprojectjes, hebben we ook weer een stap gezet voor de daadwerkelijke verbouwing. In onze vakantie hadden we namelijk een afspraak met Eelco. Onthoudt die naam, want die gaat vast vaker voorbij komen. Eelco is een adviseur die gespecialiseerd is in bouwvergunningen en subsidieaanvragen voor monumenten. We hebben hem onze boerderij laten zien en onze plannen verteld. Het was ons al heel snel duidelijk dat Eelco een stuk meer verstand heeft van monumentale panden dan de mensen van de gemeente en monumentencommissie die we over de vloer gehad hebben. Hij wist ons een hele hoop te vertellen over de methoden en materialen die gebruikt zijn bij de constructie van onze boerderij. Zo wees hij ons onder andere op de telmerken die aangebracht zijn op de gebinten van de schaapskooi. Ieder gebint heeft inkervingen, die aangeven welke balken bij elkaar horen. Door het aanbrengen van deze telmerken was het mogelijk om alle verbindingen van een gebint op de werkplaats van de timmerman te maken en na vervoer de gebinten passend in elkaar te zetten. Maar soms werden deze telmerken ook pas later aangebracht, als de gebinten in een ander gebouw hergebruikt werden. Door het aanbrengen van de telmerken, konden de gebinten op een andere plaats weer op de juiste manier opgebouwd worden. Eelco vermoedde dat dit laatste het geval was bij onze schaapskooi, omdat niet alle gebinten een telmerk hebben. Aan deze inkervingen is ook iets af te leiden over de leeftijd van de gebinten. Eerst werden deze inkervingen met een mesje gedaan, later werd hier een guts voor gebruikt. Omdat de inkepingen in onze gebinten met een mesje zijn ingekerfd, zijn deze er waarschijnlijk rond 1600 al in aangebracht. Hoe gaaf is dat?!
I
II
De gemeente had aangegeven dat we een bouwhistorisch onderzoek moeten laten uitvoeren om onze plannen te onderbouwen. Eelco gaf echter aan dat deze onderzoeken eigenlijk vooral voor het vermaak van de betreffende ambtenaren zijn. Ze kosten een hoop geld (een beetje bouwhistorisch onderzoek kost zo’n 3000 euro), maar uiteindelijk belanden ze in een lade en wordt er niks mee gedaan. Dus hij stelde voor om eerst te beginnen met een ‘destructief onderzoek’. Dat klinkt heftiger dan het is (hopen we!). In het woonhuis zijn namelijk alle gebinten en muren weggewerkt. Er is dus op dit moment niet veel te zeggen over hoe de constructie in elkaar zit en welke muren origineel zijn. Door op sommige plekken de boel open te halen, hopen we te kunnen achterhalen wat er nog echt van monumentale waarde is aan de binnenkant van ons huis.
Overigens hebben we ook gewoon heel erg genoten van onze vakantie en ons fijne plekje!
